دردها از بین نمی روند!

۴ میلیون اصله نخل در جنگ از دست رفت. برای احیای سرانه تنفس واشتغال چه کردند آقایان؟ آیا رواست که مدام نداشته های امروزمان را به گردن همسایه بیندازیم؟ مسبب توجه نکردن به اکوسیستم شادگان یا جراحی را باید در بیرون از کشور پیدا کنیم؟ تا کی می توانیم بگوییم مقصر نیستیم؟

ماندانا صادقی: در خبرها می خوانیم که بشر آن سوی این سرزمین آب دریاها را شیرین می کند، برای پرندگان اکوسیستم جدید (و بهتر از قبل) می سازد. از جنگل های ۵۰ ساله و۳۰ ساله ساخت بشر رونمایی می کند … .

و ما در این جنوبی ترین نقطه ایران، خوشحال و سرفرازیم از شور کردن آب های شیرین رودخانه هامان.

پر آب ترین رودخانه قابل کشتیرانی مملکت مان را به آب راهه تبدیل می کنیم و در خشک کردن تالاب هایمان برای نفت، حتی به لاک پشت های کوچک هم رحم نمی کنیم، چون مهندس های چینی و کره ای دوست دارند نهار لاک پشت بخورند.

از چه کسی گله داریم؟ از نمایندگانی که وعده ها دادند برای لایروبی اروند و کارون و بهمنشیر و بعد که پایشان به بهارستان رسید، ذوق زده قیچی برداشتند و جزیره های شنی میان اروند و کارون را به نام پارک و بوستان افتتاح کردند؟

چه کسی را باید بازخواست کنیم؟ شهرداران و فرماندارانی که میان تنها رودخانه قابل کشتیرانی تاب و سرسره نصب کردند و سرمست از فروش پفک و بلال هر روز عرض رودخانه را به بهانه توریست های خیالی کوچک و کوچک تر کردند؟

از این همه طرح های مثلا توریستی چه نصیبی برد استان خوزستان؟ نتیجه نگهداری نکردن از ذخایر خدادای این استان امروز هوای قهوه ای بالای سر خوزستان است. یعنی اروند کبیر و صغیر، جراحی و بهمنشیر، کارون و دز به اندازه کارخانه های فرسوده و شهرک های صنعتی نیمه تعطیل ارزش نگهداری نداشتند؟ (رودخانه که قابل افتتاح نباشد ارزشش از پارک محله ای هم کمتر است!).

۴ میلیون اصله نخل در جنگ از دست رفت. برای احیای سرانه تنفس واشتغال چه کردند آقایان؟ آیا رواست که مدام نداشته های امروزمان را به گردن همسایه بیندازیم؟ مسبب توجه نکردن به اکوسیستم شادگان یا جراحی را باید در بیرون از کشور پیدا کنیم؟ تا کی می توانیم بگوییم مقصر نیستیم؟

این که آمار مهاجرت خوزستانی ها در سخنرانی های مسولین در باب “خوزستان قطب گردشگری ایران” گم می شود چه معنی دارد؟ چرا نمی خواهیم به جای جذب توریست به فکر ماندن بومی ها باشیم؟ از آمدن غیربومی ها چه کسی منتفع می شود که از ماندن خودمان این نفع حاصل نمی گردد؟

کیست که نداند پرسش کارشناسانه در باب آب و نداشتن آب شرب سالم چرا سیاسی شده است؟

توزیع ماسک یا شیر، تعطیلی مدرسه یا اداره … راهکار این بی مسولیتی ها نیست در سرزمینی که نقطه صفر مرزی بودن عاملی است برای سرپوش گذاشتن بر عیب ها و اشتباهات مسولین، دردها از بین نمی روند اما ممکن است تغییر شکل بدهند.

کلمات کلیدی :

اگر این مطلب را مفید ارزیابی کردید لطفاً به اشتراک بگذارید :